Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης Φυλετικών Διακρίσεων

International DOT day

Η 15η Σεπτεμβρίου είναι η ημέρα της τελείας και γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο. Είναι η ημέρα που μας θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να ενθαρρύνεται ένα παιδί σε κάθε προσπάθεια που κάνει και πώς από κάτι ασήμαντο μπορούν να αναπτυχθούν δεξιότητες που αρχικά θα ήταν αδύνατο.

 Αφορμή η ιστορία του Peter H. Reynolds' The Dot που αφηγήθηκα στα παιδιά.

Σύμφωνα με την ιστορία η Vashti, είναι ένα κορίτσι που δε μπορεί να ζωγραφίσει, αλλά μπορεί τουλάχιστον να δημιουργήσει μια ΤΕΛΕΙΑ (dot). Η δασκάλα της την ενθαρρύνει να υπογράψει τη ζωγραφιά της. Την επόμενη ημέρα πηγαίνοντας στο σχολείο βλέπει κορνιζαρισμένη πάνω από το γραφείο της δασκάλας της τη ζωγραφιά της.  Η  Vashti αποφασίζει ότι μπορεί να κάνει μεγαλύτερες τελείες.Από εκέινη την ημέρα άρχισε να ζωγραφίζει μεγαλύτερες τελείες, μικρότερες, κόκκινες, κίτρινες...μέχρι που έφτιαξε τόσες πολλές ώστε να φτιάξει μία έκθεση. Ο κόσμος θαύμαζε τη δουλειά της και μια μέρα την πλησίασε ένα αγόρι. Ήταν η σειρά της Vashti να το ενθαρρύνει, όπως είχε γίνει στην αρχή της χρονιάς και με την ίδια.

Την ιστορία μπορείτε να τη δείτε στο παρακάτω βίντεο:

89 εκπαιδευτικοί από όλο τον κόσμο συμμετείχαν στην εκδήλωση που η Danuta Bartkoviak - Siekanska από την Πολωνία οργάνωσε για τον εορτασμό αυτής της ημέρας μέσω της πλατφόρμας του eTwinning  και ανήρτησαν στον παρακάτω σύνδεσμο: https://padlet.com/dbs1/pkabyngfqetg 

Οι Δράσεις μας:

Δημιουργήσαμε ένα ομαδικό έργο βάζοντας στο κάδρο τη δική μας τελεία. Στη συνέχεια σε χαρτί του μέτρου δόθηκε η δυνατότητα στα παιδιά με αφετηρία μια τελεία να δημιουργήσουν τα δικά τους έργα Τέχνης, ανακατεύοντας χρώματα τέμπερες και παρατηρώντας τις αλλαγές. Τέλος δημιούργησαν και το δικό τους ατομικό έργο Τέχνης χρησιμοποιώντας μαρκαδόρους, κηρομπογιές και ξυλομπογιές δημιουργώντας την πρώτη τους έκθεση ζωγραφικής.

Περισσότερες ιδέες μπορείτε να βρείτε http://www.thedotclub.org/dotday/ , https://gr.pinterest.com/explore/the-dot/

Οι Ταχυδρόμοι γιορτάζουν

στις 9 Οκτωβρίου, και η Άννα Β. είχε την καταπληκτική ιδέα να φτιάξει μία εξαιρετική παρουσίαση παρουσιάζοντας το έργο του ταχυδρόμου μέσα από την Τέχνη.

Για να δείτε την παρουσίαση πατήστε εδώ!!!

Το Βιβλίο

δεν έχει στόμα, κι όμως μιλάει. Διηγείται ένα σωρό ιστορίες, και λέει και ποιήματα και τραγουδάει τραγούδια με τις νότες. Η μαμά διαβάζει και το βιβλίο μιλάει με το στόμα της. Όταν θα μάθω κι εγώ να διαβάζω, τότε το βιβλίο θα μιλάει με το δικό μου στόμα.

Α, όταν θα μάθω να διαβάζω, μήτε στιγμή δε θα αφήνω σε ησυχία το βιβλίο: θα το βάζω να μου διηγείται ιστορίες κι ιστορίες, ώσπου να κουραστώ. Κι ως την ώρα που θα κλείνουν τα μάτια μου απ' τη νύστα. Τότε θα βάζω το βιβλίο στο προσκέφαλο μου και μόλις ξυπνώ θα το βάζω να μου λέει μια μικρή ιστορία. Τώρα η μαμά με πηγαίνει στον Παιδικό Κήπο. Έχει κι εδώ βιβλία. Μας περιμένουν υπομονετικά. Η δασκάλα μας διαβάζει με δυνατή φωνή. Το βιβλίο είναι ευχαριστημένο που τ΄ακούμε με τόση προσοχή. Όταν μιλάει το βιβλίο, εμείς σωπαίνουμε. Δεν κάνουμε καθόλου θόρυβο για να μην το ενοχλήσουμε.

Ντόρα Γκάμπι

(μτφ. Γιάννης Ρίτσος)

 Με την ιστορία αυτή κάθε χρόνο από την αρχή ακόμη της σχολικής χρονιάς, ξεκινάμε το ταξίδι της περιπλάνησης με τους λιλιπούτειους συνοδοιπόρους μου στο μαγικό και ξεχωριστό κόσμο του βιβλίου, τονίζοντας το πόσο σημαντικό είναι αυτόν που μας προσφέρει τόσα αξίζει να τον προσέχουμε και να τον φροντίζουμε. Και κάθε χρόνο μαθαίνουμε το παρακάτω ποιηματάκι, το οποίο αποτελεί και τους κανόνες συμπεριφοράς μας απέναντι στο βιβλίο.

Πώς συμπεριφερόμαστε στο Βιβλίο;

Ο Συγγραφέας

• Τι επάγγελμα κάνετε;
• Συγγραφέας.

• Με αφορμή την παρακάτω εικόνα συζητάμε για τον συγγραφέα και τα βιβλία που γράφει.

Στη συνέχεια παρατηρούμε τα βιβλία της δανειστικής βιβλιοθήκης και ψάχνουμε να βρούμε το όνομα του συγγραφέα πάνω σε αυτά.

Η Δανειστική Βιβλιοθήκη

πόλος έλξης πολλών παιδιών.

Τα παιδιά από την αρχή της χρονιάς δανείζονται συστηματικά κάθε Παρασκευή βιβλία. Μου αρέσει να εξερευνώ τα ενδιαφέροντα και τις προτιμήσεις των παιδιών και λίγες μέρες πριν την Παγκόσμια Ημέρα του Βιβλίου, συνηθίζω να ενθαρρύνω τα νήπια να ξαναδούν τις καρτέλες δανεισμού και να καταγράψουν τον τίτλο του βιβλίου που δανείστηκαν καθ' όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Στη συνέχεια συζητάμε ποιο βιβλίο μας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση, ποιο δεν μας άρεσε, ποιο θα θέλαμε να ήταν διαφορετικό.

Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης(World Storytelling Day)

η γιορτή των αφηγητών.

 Η ιστορία της ξεκινά στη μακρινή Σουηδία, όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1990 διοργανώθηκε μια εκδήλωση με την επωνυμία “Alla berattares dag” (Όλη την ημέρα παραμυθάδες).

 Πολύ γρήγορα η ιδέα εξαπλώθηκε στα πέρατα του κόσμου και το 1997 στο Περθ της Αυστραλίας  αφηγητές συντόνισαν τη μεγάλη Γιορτή των Ιστοριών διάρκειας 5 εβδομάδων. Το 2001 ξεκίνησε το σκανδιναβικό δίκτυο αφήγησης Ratatosk και η εκδήλωση εξαπλώθηκε από τη Σουηδία, στη Νορβηγία, τη Δανία, τη Φινλανδία και τη Λιθουανία. Το 2003, έφτασε μέχρι τον Καναδά και άλλες χώρες, οπότε η εκδήλωση έγινε γνωστή διεθνώς ως Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης. Το 2005 είχε μια σπουδαία κορύφωση στις 20 Μαρτίου με γεγονότα σε 25 χώρες σε 5 ηπείρους. Από τότε, τέτοιου είδους εκδηλώσεις άρχισαν να γίνονται σε πολλά μέρη του κόσμου καθιερώνοντας το θεσμό. Στην Ελλάδα γιορτάστηκε για πρώτη φορά από το Κέντρο Μελέτης και Διάδοσης Μύθων και Παραμυθιών το 2010 με σκοπό την αναβίωση της προφορικής εξάπλωσης των παραμυθιών του κόσμου. Άλλωστε η προφορική αφήγηση συνδέεται με την κοινωνικότητα των ανθρώπων, όταν τα βράδια μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά για να διηγηθούν τις εμπειρίες της ημέρας. Η αφήγηση είναι παλιά όσο ο λόγος. Ιστορίες, μύθοι, θρύλοι, λαϊκά παραμύθια, έχουν μεταφερθεί από γενιά σε γενιά μέσω της προφορικής αφήγησης.

Γιαγιάδες και παππούδες, σε μια εποχή που δεν υπήρχαν τηλεοράσεις με κινούμενα σχέδια, βιβλία εικονογραφημένα, όταν οι νύχτες ήταν μεγάλες, γίνονταν παραμυθάδες και μετέφεραν όσα είχαν μάθει και αυτοί από τους δικούς τους. Και μέσα από αυτήν την προφορική εξιστόρηση θρύλων, ιστοριών, παραμυθιών μετέδιδαν τον τρόπο ζωής τους, τις αντιλήψεις και τις αξίες της δικής τους εποχής διαμορφώνοντας άθελά τους έναν ολόκληρο πολιτισμό. Ποια είναι όμως τα ελληνικά λαϊκά παραμύθια;

Ένα τέτοιο παραμύθι που ακούγαμε από μικρά παιδιά ήταν

 η Πούλια και ο Αυγερινός.

 Ζούσε κάποτε σε ένα βασίλειο, ένας πολύ καλός βασιλιάς με τη γυναίκα βασίλισσά του και την κορούλα τους την Πούλια, που ήταν γλυκιά και όμορφη. Μια μέρα συμφορά χτύπησε το βασίλειο καθώς η βασίλισσα έπεσε βαριά άρρωστη και τελικά πέθανε. Η Πούλια έκλαψε πολύ για τη μητέρα της, κι ο βασιλιάς δεν έβρισκε λόγια για να την ηρεμήσει. Όμως, ο χρόνος κύλισε, κι ο βασιλιάς ξαναπαντρεύτηκε. Αυτή τη φορά η γυναίκα που πήρε, αν και ήταν όμορφη, είχε κακό χαρακτήρα και ήταν ζηλιάρα. Ζήλευε λοιπόν την Πούλια και όλο έβρισκε ευκαιρία να τη μαλώνει.Στο μεταξύ γέννησε και η ίδια της ένα παιδί, τον Αυγερινό, τον οποίο υπεραγαπούσε.

 Ο Αυγερινός, ήταν καλόκαρδος και δε συμφωνούσε με τη μητέρα του που μεταχειρίζονταν έτσι την αδελφή του την Πούλια. Αυτός την αγαπούσε πολύ, και προσπαθούσε να την υπερασπίζεται. Μια μέρα, η δύστροπη βασίλισσα αποφάσισε να σκοτώσει την Πούλια, για να έχει όλο το χρόνο για τον μοναχογιό της που υπεραγαπούσε. Την άκουσε που μιλούσε μόνη της ένα πουλάκι και έτρεξε να προλάβει τα κακά νέα στα δύο παιδιά. Η Πούλια άρχισε να κλαίει από τη στεναχώρια της όμως το πουλάκι της είπε πως αν κάνει αυτό που θα της πει, δεν έχει κανένα φόβο. «Την ώρα που σε λούζει και σου δένει τις κορδέλες στα μαλλιά σου, ο Αυγερινός θα έρθει και θα στις πάρει. Εσύ θα τον κυνηγήσεις τάχα για να τις πάρεις πίσω. Όταν η βασίλισσα τρέξει κι αυτή με τη σειρά της πίσω σας, φρόντισε να κρατάς στα χέρια σου μία χτένα, ένα κομμάτι σαπούνι και λίγο αλάτι.

 Θα τα ρίξεις με τη σειρά πίσω σου καθώς θα τρέχεις». Έτσι κι έγινε. 

 Η βασίλισσα πήγε να λούσει την Πούλια, ο Αυγερινός της πήρε τις κορδέλες κι εκείνη άρχισε να τρέχει πίσω του. Η βασίλισσα που τους ακολουθούσε τρέχοντας κι αυτή της έλεγε πως θα της αγοράσει καινούριες και τη φώναζε να γυρίσει πίσω, όμως τα δύο αδέλφια, πιασμένα χέρι χέρι έτρεχαν γρήγορα. Έριξαν πρώτα πίσω τους τη χτένα και έγινε ένα μεγάλο δάσος γεμάτο τσουκνίδες κι αγκάθια. Η βασίλισσα κατάφερε να το περάσει. Τότε έριξαν πίσω τους το κομμάτι το σαπούνι που μεταμορφώθηκε σε μεγάλους βράχους. Όμως η βασίλισσα κατάφερε να περάσει και τους βράχους. Τέλος έριξαν το αλάτι κι έγινε μια θάλασσα τόσο βαθειά κι απέραντη που η βασίλισσα έμεινε στην ακρογιαλιά να κοιτά πώς η Πούλια έφευγε με τον αγαπημένο της γιό.  Τα δύο αδέλφια κάθισαν λίγο να ξεκουραστούν κι ο Αυγερινός διψασμένος έσκυψε να πιει νερό από μια λακούβα που είχε κάνει η πατημασιά ενός πρόβατου. «Μην πιείς από εδώ!» του είπε η Πούλια «γιατί θα γίνεις κι εσύ πρόβατο». Ο Αυγερινός δεν την άκουσε και ήπιε. Τότε μεταμορφώθηκε σε αρνάκι. Η Πούλια προχώρησε και βρέθηκε μαζί με το αρνάκι της σε ένα βασίλειο που δεν γνώριζε. Επειδή φοβήθηκε, ανέβηκε σ' ένα δέντρο στο δάσος. Εκείνη την ώρα περνούσε το πριγκηπόπουλο και την είδε. Όσο κι αν την παρακάλεσε να κατέβει εκείνη δεν κατέβαινε με τίποτα. 

 Ο πρίγκιπας γύρισε τότε στο παλάτι και παρακάλεσε τη σοφή μάγισσα του παλατιού να τον βοηθήσει.  Εκείνη, αφού άκουσε προσεκτικά τι είχε συμβεί, του είπε να της φέρει μία σκάφη, ένα κόσκινο, ένα σακί αλεύρι κι ένα γουρουνάκι. Τα πήρε και πήγε στο δάσος κάνοντας πως είναι μια μισότυφλη γριά. Κάθισε κάτω από το δέντρο που ήταν ανεβασμένη η Πούλια, έβαλε τη σκάφη ανάποδα, πήρε και το κόσκινο ανάποδα και άρχισε να κοσκινίζει το αλεύρι. Αυτό έπεφτε κάτω και το έτρωγε το γουρουνάκι. Η Πούλια που την είδε της φώναξε «Αλλιώς γιαγιά το κόσκινο, αλλιώς και τη σκάφη, για να μη σου τρώει το αλεύρι το γουρούνι». Εκείνη έκανε πως δεν άκουσε και συνέχισε τα ίδια. Η Πούλια της ξαναφώναξε «Αλλιώς γιαγιά το κόσκινο, αλλιώς και τη σκάφη, για να μη σου τρώει το αλεύρι το γουρούνι». Όταν είδε πως η γριά δεν την άκουγε, κατέβηκε να τη βοηθήσει. Εμφανίστηκε τότε το πριγκιπόπουλο που ήταν κρυμμένο πίσω από ένα δέντρο και την άρπαξε.  Την πήγε στο παλάτι και της ζήτησε να τον παντρευτεί. Η Πούλια δέχτηκε και οι γάμοι έγιναν λαμπροί.

 Μόνο που στο τραπέζι σερβιρίστηκε και το αρνάκι που είχε η Πούλια μαζί της. Όταν εκείνη κατάλαβε πως η πεθερά της είχε μαγειρέψει επίτηδες το αρνάκι, στεναχωρήθηκε πάρα πολύ και μάζεψε τα κοκαλάκια του και τα έθαψε στον κήπο. Τότε, φύτρωσε μια ψηλή ροδιά που αγκάλιασε με το φύλλωμά της την Πούλια. «Από την κακιά μάνα έπεσες στην κακιά πεθερά, αδελφούλα μου» της είπε, «έλα να φύγουμε μαζί να μένουμε από δω και πέρα στον ουρανό». Την άρπαξε λοιπόν με τα κλαδιά που άρχισαν να μακραίνουν και να μακραίνουν μέχρι που ακούμπησαν τα σύννεφα. Κι από τότε τα δύο αδέλφια, η Πούλια κι ο Αυγερινός, ζουν μαζί με τα άλλα τα αστέρια στον ουρανό και δεν μπορεί να τους πειράξει πια κανείς.

Το χρυσόψαρο. Λαϊκό παραμύθι

Μια φορά ήταν ένας φτωχός ψαράς, κι όλη νύχτα αγωνιζόταν να πιάσει ψάρι και ψάρι δεν έπιανε. Κόντεψε τέλος η αυγή, έριξε πάλι τ’ αγκίστρι του κι έλεγε απομέσα του: «Ω, Θεέ μου, δυστυχία! σήμερα θα πεθάνουν τα παιδιά μου απ’ την πείνα».
Του φάνηκε τότε πως τσίμπησε ψάρι και τράβηξε τ’ αγκίστρι. Τι να δει! Ένα ψαράκι χρυσό! Έκανε να το βγάλει απ’ τ’ αγκίστρι κι άκουσε μια φωνή να του λέει: «Ρίξε το ψαράκι το χρυσό στο γιαλό, και θα δεις καλό».
– Ε, λέει με το νου του, να το ρίξω! έτσι κι έτσι δεν θα μου κάμει τίποτε ένα ψαράκι.
Και το ’ριξε στη θάλασσα. Πάλι ακούει την ίδια φωνή να του λέει:
– Τι καλό θέλεις να σου κάμω;
– Ε, λέει, να πάω στο σπίτι μου και να βρω ψωμιά και φαγιά.
Σαν πήγε στο σπίτι του, τα ήβρεν όλα όπως του είπε η φωνή. Είπε την ιστορία όλη στη γυναίκα του.
– Αχ, καλέ, του λέει αυτή, αντί να ζητήσεις, τίποτε καλό, ζήτησες ψωμιά και φαγιά;
– Ε, καλά, της λέει αυτός. Αν το ξαναπιάσω, τι θέλεις να του ζητήσω;
Η γυναίκα τού είπε να ζητήσει παλάτια!
Επήγεν ο καημένος ο ψαράς, έριξε το δίχτυ κι έπιασε πάλι το χρυσόψαρο. Έκανε να το βγάλει πάλι απ’ τ’ αγκίστρι και άκουσε τη φωνή: «Ρίξε το ψαράκι το χρυσό στο γιαλό, και θα δεις καλό».
Το έριξε, κι άκουσε πάλι τη φωνή: «Τι καλό θέλεις να σου κάμω;» κι αυτός εζήτησε παλάτια.
Πάει στο σπίτι του και τι να δει; παλάτια ωραιότατα!
– Αχ, του λέει η γυναίκα του, να πά’ να το ξαναπιάσεις και να του ζητήσεις συ να γίνεις βασιλιάς κι εγώ βασίλισσα.
Επήγε πάλι κι έκαμεν όπως έκαμνε και τις άλλες φορές, άκουσε τη φωνή και ζήτησε ό,τι του είπε η γυναίκα του. Μα πάει κατόπι στο σπίτι του, και τι να δει; Μια καλύβα όπως πρώτα, και τα παιδιά του πεινασμένα.

(από το βιβλίο: Aνθολόγιο για τα παιδιά του Δημοτικού, μέρος πρώτο, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1975)

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αφηγηθεί κανείς ένα παραμύθι στα παιδιά. Οι σύγχρονες παραμυθούδες αξιοποιούν αντικείμενα της εποχής που αναφέρεται το παραμύθι, μουσική ακρόαση, μεταφέροντας τα παιδιά σε έναν κόσμο αλλιώτικο, μαγικό. 

Μία ωραία ιδέα είναι να εξερευνήσουμε ποια παραμύθια γνωρίζουν τα παιδιά. Το  παρακάτω βίντεο περιέχει εικόνες από παραμύθια και μπορεί να αποτελέσει την αφόρμηση μιας μικρής έρευνας στην τάξη και να δοθεί  η ευκαιρία στα παιδιά να γίνουν τα ίδια παραμυθάδες και να αφηγηθούν το παραμύθι που γνωρίζουν.

Εικόνες για να φτιάξουν τα παιδιά το δικό τους παραμύθι

Η 21η Μαρτίου

έχει οριστεί ως η Παγκόσμια Ημέρα για την:

α. Ποίηση με στόχο την επιστροφή στην προφορική παράδοση και την ανάδειξη νέων ποιητών.
β. του Ύπνου, ως πηγή ευεξίας και καλής υγείας.
γ. του Κουκλοθεάτρου, ως μια πανάρχαια μορφή τέχνης που τείνει να εκλείψει.
δ. της Δασοπονίας με στόχο τη δραστηριοποίηση του κοινού για την προστασία του δάσους.

ε. του συνδρόμου DOWN

στ. την εξάλειψη των φυλετικών διαφορών και του ρατσισμού.

 Τη χρονιά αυτή δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην καταπολέμηση του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων, καθώς δράσεις γύρω από αυτές τις έννοιες σημαίνουν και προάσπιση των δικαιωμάτων ενός παιδιού. Σας προτείνω μερικά βιβλία ως αφόρμηση για συζήτηση πάνω στην έννοια της διαφορετικότητας και του ρατσισμού.

Ο Αδελφός του Τριγωνοψαρούλη

Για παιδιά 5+ ετών

Συγγραφέας: Βαγγέλης Ηλιόπουλος

Εικονογράφηση: Λήδα Βαρβαρούση

Εκδόσεις: Πατάκη, 2003

Ο Τριγωνομικρούλης είναι ο μικρότερος αδελφός του Τριγωνοψαρούλη. Στο σχολείο που πηγαίνει όλοι τον βλέπουν και τον συγκρίνουν με τον αδελφό του που ήταν τόσο έξυπνος και τόσο καλός. Ο Τριγωνομικρούλης δεν αντέχει αυτή τη σύγκριση και φεύγει από το σχολείο για να μην ακούει άλλο ότι κάνει κάτι «όπως και ο αδερφός του». Πιάνει παρέα με τρία καβουράκια και τον αστακό και κάνουν σκανταλιές στο σχολείο. Τότε είναι που επεμβαίνει ο Τριγωνοψαρούλης και βάζει σε εφαρμογή το σχέδιό του, γιατί ξέρει ότι ο αδελφός του θα γυρίσει μόνο αν καταλάβει ότι όλοι όσοι εκτιμούν τον ίδιο αγαπούν κι εκείνον γι’ αυτό που είναι. Φτιάχνουν με τους φίλους του στολές, ντύνονται Τριγωνοψαρούληδες σαν να ήταν απόκριες και πάνε στο σχολείο. Έκαναν τόσο δύσκολη τη ζωή στα άλλα ψαράκια, που τα άλλα ψαράκια τους αντιπάθησαν κι αναζήτησαν τον Τριγωνομικρούλη. Μετά απ’ αυτό, ο Τριγωνομικρούλης αποφάσισε να γυρίσει γιατί κατάλαβε ότι τον αγαπούν γι’ αυτό που είναι.

Άρθρο 2 (Απαγόρευση διακρίσεων) & Άρθρο 31 (Eλεύθερος χρόνος και ψυχαγωγία)

Άρθρο 28 (Eκπαίδευση)

Άρθρο 29 (Σκοποί εκπαίδευσης)

Ο Αυτός

Για παιδιά 7-9 ετών

Συγγραφέας: Πέτρος Πουλάκης

Εικονογράφηση: Βασίλης Παπατσαρούχας

Εκδόσεις: Κάστωρ, 2006

Ο Αυτός είναι ένα από τα 75 χελωνάκια που επωάσθηκαν σε κάποια παραλία ένα καλοκαίρι. Ένα χελωνάκι διαφορετικό από τα άλλα, που προσπαθεί να επιβιώσει από του γλάρους κι άλλους κινδύνους που παραμονεύουν. Ούτε η μαμά του όμως ούτε τ’ αδέλφια του ήταν περήφανα γι’ αυτόν. Ο Αυτός ήταν διαφορετικός και απρόβλεπτος. Έτρεχε όχι προς τη θάλασσα αλλά προς το βουνό. Συνήθως ήταν κλεισμένος μέσα στο καβούκι του, απομονωμένος από την ομάδα σαν να βρισκόταν στο δικό του κόσμο. Κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει τι του συμβαίνει; Μετά από πολύ καιρό, η αδελφή του η Βαγιού ανακάλυψε το μυστικό που κρυβόταν μέσα στο καβούκι του, αφού το καβούκι του ήταν διάφανο. Μπορούσε να βλέπει και να παρακολουθεί τα πάντα, μόνο που τα έβλεπε όλα διαφορετικά. Γιατί το καβούκι του ήταν ένας τεράστιος μεγεθυντικός φακός. Από τότε, κανείς δεν ήθελε να τον αλλάξει, ούτε στενοχωριόταν για αυτόν. Αντίθετα, τους άρεσε που είχαν τον Αυτό στην δική τους οικογένεια.

Άρθρο 2 (Απαγόρευση διακρίσεων)

Άρθρο 23 (Παιδιά με αναπηρίες)

Άρθρο 24 (Yγεία και ιατρικές υπηρεσίες)

Άρθρο 26 (Kοινωνική πρόνοια)

Άρθρο 27 (Aνάπτυξη και επίπεδο ζωής)

Άρθρο 16 (Ιδιωτική ζωή) 

Δεν πειράζει να είσαι διαφορετικός

Για παιδιά 2+ ετών

Συγγραφέας: Todd Parr

Εικονογράφηση: Todd Parr

Εκδόσεις: Μεταίχμιο, 2008

Ένα ιδιαίτερο βιβλίο με εικόνες που μας λέει ότι δεν πειράζει να είσαι διαφορετικός (o αγγλικός τίτλος είναι: its okay to be different). Το βιβλίο ξεχωρίζει με το έντονο,πολύχρωμο στυλ εικονογράφησης που θυμίζει παιδικές ζωγραφιές και με το απλό μονοσήμαντο κείμενο που σε κάθε σελίδα προτρέπει τον αναγνώστη να αποδεχτεί μία ακόμη διαφορετικότητα είτε φυσικών χαρακτηριστικών (Δεν πειράζει να έχεις μεγάλη μύτη,) είτε ικανοτήτων ή οικογενειακής κατάστασης. Διαφορετικότητες που αφορούν δύσκολα θέματα, Δεν πειράζει να είσαι υιοθετημένος, Δεν πειράζει να έχεις διαφορετικό χρώμα, Δεν πειράζει να έχεις διαφορετικούς μπαμπάδες, αλλά και διαφορετικότητες που διασκεδάζουν τα μικρά παιδιά, Δεν πειράζει να τρως μακαρόνια με τυρί στην μπανιέρα, Δεν πειράζει να έχεις για κατοικίδιο ένα σκουλήκι. Με την απλή του μορφή το βιβλίο προσφέρεται σαν εργαλείο για περισσότερη δουλειά με τα παιδιά: Nα βρούμε και άλλες φράσεις Δεν πειράζει να…, να ζωγραφίσουμε κι άλλες διαφορετικότητες. Το βιβλίο δεν διδάσκει πως να αντιμετωπίσεις την μη αποδοχή των άλλων στις διαφορετικότητές σου αλλά επιλέγει να παρουσιάσει στα μικρά παιδιά έναν κόσμο που είναι από φυσικού του διαφορετικός και πολύχρωμος. Το βιβλίο επιλέγει να υποστηρίξει την αυτοεκτίμηση, τη θετική διαβεβαίωση ότι Δεν πειράζει να είσαι διαφορετικός και τονίζει ότι Είσαι μοναδικός και σπουδαίος γιατί είσαι ο εαυτός σου.

Άρθρο 2 (Απαγόρευση διακρίσεων) & Άρθρο 13 (Eλευθερία έκφρασης)

Άρθρο 21 (Yιοθεσία)

Άρθρο 23 (Παιδιά με αναπηρίες)

Άρθρο 30 (Mειονότητες)

Το χρώμα συχνά αποτελεί την πιο εμφανή διάκριση μεταξύ των ανθρώπων και έχει αποτελέσει τη βάση για φυλετικές διακρίσεις και εκρήξεις ρατσιστικής βίας. Φέρνοντας σε επαφή τα παιδιά με τα χαρακτηριστικά και τις συνήθειες άλλων λαών και πολιτισμών από πολύ μικρή ηλικία διαμορφώνονται ηθικές αξίες και στάσεις του "εμείς"  και όχι του "εμείς και οι άλλοι"

 Είναι ιδιαίτερα συγκινητικό το ποίημα ενός παιδιού από την Αφρική που μίλησε για το χρώμα του. Το ποίημα αυτό προτάθηκε από τα Ηνωμένα έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2006.

¨Οταν γεννιέμαι είμαι...

 

Υπάρχουν όμως και παιδιά που αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν από τον τόπο τους και να βιώσουν άσχημες καταστάσεις. Εκπληκτικό είναι το εκπαιδευτικό υλικό της http://www.unhcr.gr για ένα προσφυγόπουλο την Ειρήνη, η οποία εξαιτίας ενός καταστροφικού γεγονότος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι της και να περιπλανηθεί σε χωριά και δάση αντιμετωπίζοντας την πείνα το κρύο και την καχυποψία των όντων που δεν τους έμοιαζε.

Πολλές φορές όμως διάκριση και ρατσισμός υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους μιας κοινότητας που ενώ ζούσαν αρμονικά έφτανε  ο ερχομός της κυρίας Έριδας για να ανατραπεί η ευτυχία και η ηρεμία, όπως συνέβη και στο Ευτυχοχώρι.

Χρήσιμες ιστοσελίδες:

1. http://diaforetikotita.gr (Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού)

Μπορείτε να βρείτε σε αυτήν την ιστοσελίδα πολλά βιβλία σχετικά με το θέμα του ρατσισμού και των φυλετικών διακρίσεων.

2.http://www.unhcr.gr  (Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες)

Εδώ μπορείτε να βρείτε πέρα από το βιντεάκι της Ειρήνης που γνώρισε την προσφυγιά και την ιστορία της και διάφορες δραστηριότητες.

3. http://www.0-18.gr (Συνήγορος του Παιδιού)

4.http://www.unicef.gr/reports/symb.php