Ελιά

Έλατο

Από πού πήρε το όνομά του; Γιατί το έλατο δακρύζει;

Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Ελάτη ήταν μια όμορφη και καλή κόρη. Είχε και δυο δίδυμους αδερφούς, τους Γίγαντες Ώτο και Εφιάλτη, και όλοι τους ήταν παιδιά της Ιφιμέδειας και του Ποσειδώνα. Τα αγόρια δεν έμοιαζαν καθόλου με τα κανονικά παιδιά. Από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκαν άρχισαν να μεγαλώνουν  γρήγορα και όταν έκλεισαν τον πρώτο χρόνο ζωής τους είχαν δυο μέτρα ύψος. Κάθε χρόνο μεγάλωναν άλλο τόσο κι όταν έγιναν εννιά χρονών ψήλωσαν τόσο πολύ που το μπόι τους έφτασε πάνω από τα δεκάξι μέτρα. Είχαν σώμα γίγαντα αλλά το μυαλό τους ζύγιζε ίσα με ένα κουκούτσι. Τόσο κουτοί ήταν που θέλησαν να ανέβουν στον ουρανό και να παλέψουν με τον Δία. Για να σκαραφαλώσουν ως τον Όλυμπο άρπαξαν το βουνό που βρισκόταν στο Πήλιο και το έβαλαν πάνω στον Κίσσαβο. Ύστερα πέταξαν τον Κίσσαβο πάνω στον Όλυμπο κι άρχισαν να σκαραφαλώνουν. Τους είδε τότε ο Δίας από ψηλά κι ετοίμασε τους κεραυνούς του. Πρόλαβε όμως η μάνα τους η Ιφιμέδεια και τους έσωσε την τελευταία στιγμή. Κι ενώ η Ελάτη ήταν μια ήσυχη και καλή κοπέλα, ο Ώτος και ο Εφιάλτης όσο μεγάλωναν έγιναν κακοί, εγωιστές και φαντασμένοι. Ο Ώτος μάλιστα έβαλε στο μάτι τη θεά Άρτεμη και ήθελε να την παντρευτεί με το ζόρι. Μια μέρα που την κυνήγησαν οι δυο Γίγαντες, η θεά για να ξεφύγει μεταμορφώθηκε σε ελάφι. Τα αδέρφια προσπάθησαν να χτυπήσουν το ζώο με τα βέλη τους, αλλά αστόχησαν. Αντί για το ελάφι χτύπησαν ο ένας τον άλλον, τραυματίστηκαν βαριά και πέθαναν. Και σαν να μην έφταναν αυτά, η Άρτεμη τους καταδίκασε να βασανίζονται και στον Κάτω Κόσμο που πήγαν. Ήταν δεμένοι σε μια κολόνα  και λογιών λογιών φίδια και ερπετά τυλίγονταν πάνω τους και τους δάγκωναν. Και μια πελώρια κουκουβάγια  καθόταν στην κορφή της κολόνας και τους φύλαγε. Η Ελάτη μετά τα παθήματα των αδερφών της ήταν απαρηγόρητη. Θρηνούσε μέρα νύχτα για τα χαμένα της αδέρφια. Οι Θεοί τη λυπήθηκαν και τη μεταμόρφωσαν σε έλατο. Εκείνη όμως θυμάται ακόμη τον Ώτο και τον Εφιάλτη και συνεχίζει να κλαίει. Τα δάκρυά της μαργαριτάρια από ρετσίνι, τρέχουν και η μυρωδιά τους πλημμυρίζει το δάσος.

(το Μύθο τον βρήκαμε στο Χριστουγεννιάτικο παραμύθι της Λίτσας Ψαραύτη από τις εκδόσεις "Άγκυρα" με τίτλο: Το ελατάκι που δακρύζει)

Φυσικά στολίσαμε και εμείς το δέντρο μας και το τραγουδήσαμε.

Φυσικά γράψαμε και γράμμα στον Αη Βασίλη.

Και γίναμε για λίγο μικρά ξωτικά - βοηθοί του Αη Βασίλη για να τυλίξουμε τα δώρα.

Στα ίχνη του Θεού Διονύσου

Ο Θεός Διόνυσος

Επίσης στην παρακάτω παρουσίαση πατήστε πάνω στους πίνακες και σημειώστε τα κοινά σημεία, που διακρίνατε στα έργα Τέχνης κατά την επίδειξή τους στα νήπια, πατώντας δεξί κλικ και επιλέγοντας  την επιλογή Pointer Options.

ο Θεός της χαράς και του κεφιού μέσα στα έργα Τέχνης

Ο Δεκέμβρης,

ο μήνας με τις πιο πολλές γιορτές του χρόνου, όπου να ΄ναι θα μας αποχαιρετήσει. Ήδη άρχισαν τα κρύα και όλοι ψάχνουν θαλπωρή γύρω από το τζάκι, όπως κάποτε. Τότε που χωρίς τηλεόραση, οι άνθρωποι μαζεύονταν γύρω από τη φωτιά και έλεγαν ιστορίες. Μια τέτοια ιστορία ειπώθηκε κάποτε, κάπου, γύρω από ένα τζάκι από κάποια σοφή γιαγιά και σώθηκε μέχρι και σήμερα.

Το παράπονο του Δεκέμβρη

" Μια φορά κι έναν καιρό το στερνοπαίδι του Χρόνου, ο Δεκέμβρης παραπονέθηκε στον πατέρα του πως τον είχε αδικήσει. Μόνο κρύα, μεγάλες νύχτες και παγωνιές του είχε δώσει για προίκα! Τότε ο γερο πατέρας τον φώναξε να καθίσει κοντά του και να απαντάει με μια λέξη σ΄ό,τι τον ρωτάει.
- Μου είπες ότι σου έδωσα το κρύο. Πες μου μια άλλη λέξη που αρχίζει από Κάπα.
- Κάλαντα, κάρτες, κάστανα, κουραμπιέδες, απάντησε ο Δεκέμβρης.
-Σταμάτα, σταμάτα,είπε γελώντας ο γερο Χρόνος, μόνο μια λέξη σου ζήτησα! Για πες μου τώρα, είπες χιόνια, άλλη λέξη από Χι;
-Χιονάνθρωπος, χαρά, χαμόγελα, Χριστούγεννα, Χριστός! είπε με μια ανάσα ο Δεκέμβριος και θέλησε να συνεχίσει, αλλά ο πατέρας του τον σταμάτησε, γελώντας.
- Θα σε ρωτήσω κάτι πιο δύσκολο, γιατί πήρες μεγάλη φόρα. Πες μου μια ευχή μ΄αυτά τα δύο γράμματα.
-Καλά Χριστούγεννα! φώναξε ο Δεκέμβριος χαρούμενος. Σ΄ευχαριστώ πατέρα μου! Η προίκα μου είναι μεγάλη. Μεγάλες νύχτες να λάμπουν οι χιονονιφάδες πάνω στα έλατα και το άστρο της Βηθλεέμ στη Φάτνη! Κρύες νύχτες να μαζευτούν οι άνθρωποι στα γιορτινά τραπέζια, με καρύδια, κουραμπιέδες, γαλοπούλα κα φιλιά. Παγωνιά την τελευταία μου μέρα, να βάλει ο Αη Βασίλης την κόκκινη κάπα του και να μοιράσει δώρα και χαρά!'
(από το βιβλίο "Παραμύθια και Ιστορίες για όλο το Χρόνο" 2003, Μαλλιάρης Παιδεία)

Η ιστορία αυτή μου αρέσει ιδιαίτερα και κάθε χρονιά ανακαλύπτουμε λέξεις μαζί με τα παιδιά που αρχίζουν από Κ και Χ. Και στο τέλος ανακαλύπτουμε και την ευχή.

 

Και δυο φύλλα εργασίας πάνω στην ιστορία

 

Ο πρασινοσκούφης

είναι μια ιστορία από παιδιά της Δ΄Δημοτικού, που αφηγούνται την ιστορία των καλικάντζαρων. 

Για να γνωρίσετε την ιστορία τους πατήστε εδώ!

Φτιάχνω τη δική μου Αμυγδαλιά στην τάξη

ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

 ΜΕ ΣΤΡΙΦΤΑ ΜΠΙΛΑΚΙΑ ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΡΟΖ

ΑΤΟΜΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

ΖΩΓΡΑΦΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΡΜΟ ΚΑΙ ΚΟΒΟΥΝ ΑΝΘΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΛΛΟΥΝ

Η Αμυγδαλιά

Παρουσίαση ενός δέντρου μέσα από τον πεζό λόγο και την ποίηση

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑΣ

          Ήταν κάποτε στη Θράκη μια πανέμορφη πριγκίπισσα η Φυλλίς.

      Η Φυλλίς ερωτεύτηκε το γιο του Θησέα Δημοφώντα. Οι δυο νέοι γνωρίστηκαν όταν το καράβι του νεαρού Αθηναίου, Δημοφώντα, επέστρεφε από την Τροία.

     Παντρεύτηκαν αλλά... μετά από λίγο καιρό, ο νεαρός Αθηναίος νοστάλγησε την πατρίδα του και η ερωτευμένη πριγκίπισσα μην αντέχοντας να τον βλέπει στενοχωρημένο τον άφησε να γυρίσει πίσω και αν την αγαπούσε πραγματικά θα ξαναγύριζε πίσω και τότε θα ήταν πραγματικά δικός της.

   Έτσι κι έγινε και η ερωτευμένη Φυλλίς έμεινε μόνη να περιμένει τον εκλεκτό της για χρόνια, ώσπου μαράζωσε και πέθανε από τη θλίψη της. Όμως οι Θεοί που ήξεραν την ιστορία της, τη μεταμόρφωσαν σε δέντρο για να μπορεί να περιμένει για περισσότερα χρόνια τον αγαπημένο της. Έτσι λοιπόν η ερωτευμένη γυναίκα δεν πέθανε αλλά έγινε δέντρο που έμελλε να γίνει σύμβολο της ελπίδας, η γνωστή σε όλους μας Αμυγδαλιά, το πρώτο δέντρο που βγάζει τα άνθη του κι αν ακόμα κάνει και προμηνύει τον ερχομό της Άνοιξης.

  Ο μύθος μάλιστα λέει ότι μετά από χρόνια κι όταν ο Δημοφώντας επέστρεψε στη Θράκη βρήκε την αγαπημένη του γυναίκα, όχι περιστοιχισμένη από μνηστήρες αλλά δέντρο ξερό πια δίχως φύλλα στη μέση του παγωμένου τοπίου.

    Απελπισμένος και γεμάτος τύψεις αγκάλιασε τον κορμό της και τότε εκείνη πλημμύρισε ανθούς στη μέση του χειμώνα, νικώντας το θάνατο.

Στη συνέχεια ζητώ από τα νήπια να εικονογραφήσουν τον μύθο και οι εικόνες που έφτιαξαν αποτέλεσαν τη βάση μιας άσκησης, όπου τους ζητήθηκε αφού τοποθετήσουν τις εικόνες στη σειρά να ξανααφηγηθούν το μύθο της αμυγδαλιάς.

ΜΙΑ ΜΥΓΔΑΛΙΑ ΚΑΙ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ

(ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου)

Μια μυγδαλιά και δίπλα της,

εσύ. Μα πότε ανθίσατε;

Στέκομαι στο παράθυρο

και σας κοιτώ και κλαίω.

Τόση χαρά δε την μπορούν

τα μάτια.

Δος μου, Θεέ μου,

όλες τις στέρνες τ΄ουρανού

να στις γιομίσω.

Αφού διαβάσουμε το ποίημα θέτουμε τον προβληματισμό στα νήπια ποιος μπορεί να στέκεται δίπλα στην αμυγδαλιά. Τα περισσότερα επηρεασμένα από τον μύθο της Αμυγδαλιάς απαντούν ότι δίπλα στο δέντρο στέκεται ο Δημοφώντας. Η παρατήρηση αυτή των παιδιών μας βοηθά να ξαναδούμε τον μύθο και να εστιάσουμε στον τρόπο γραφής των δύο λογοτεχνικών έργων.

Μπορούμε επίσης να ζητήσουμε να φανταστούν ποιον θα ήθελαν οι ίδιοι να δουν δίπλα στην αμυγδαλιά και να το ζωγραφίσουν στο φυλλάδιο που τους δίνεται.

Τα παιδιά στο τέλος απαγγέλουν το ποίημα αντικαθιστώντας τη λέξη "εσύ" με το όνομα αυτού που ζωγράφισαν.

Η ΣΚΙΑ

Η φίλη που πάντα μ΄ακολουθεί.

Το παραμύθι της Σκιάς εικονογραφημένο από τα νήπια του 8ου Ολοήμερου Νηπιαγωγείου Κιλκίς

The Girl who Married the Moon

Το κορίτσι που παντρεύτηκε το φεγγάρι.

Παλιά αμερικάνικη ιστορία που μιλά για τα πολλά πρόσωπα του φεγγαριού.