Παιχνίδια με το πρώτο γράμμα του ονόματός μας.

Έλατο

Από πού πήρε το όνομά του; Γιατί το έλατο δακρύζει;

Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Ελάτη ήταν μια όμορφη και καλή κόρη. Είχε και δυο δίδυμους αδερφούς, τους Γίγαντες Ώτο και Εφιάλτη, και όλοι τους ήταν παιδιά της Ιφιμέδειας και του Ποσειδώνα. Τα αγόρια δεν έμοιαζαν καθόλου με τα κανονικά παιδιά. Από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκαν άρχισαν να μεγαλώνουν  γρήγορα και όταν έκλεισαν τον πρώτο χρόνο ζωής τους είχαν δυο μέτρα ύψος. Κάθε χρόνο μεγάλωναν άλλο τόσο κι όταν έγιναν εννιά χρονών ψήλωσαν τόσο πολύ που το μπόι τους έφτασε πάνω από τα δεκάξι μέτρα. Είχαν σώμα γίγαντα αλλά το μυαλό τους ζύγιζε ίσα με ένα κουκούτσι. Τόσο κουτοί ήταν που θέλησαν να ανέβουν στον ουρανό και να παλέψουν με τον Δία. Για να σκαραφαλώσουν ως τον Όλυμπο άρπαξαν το βουνό που βρισκόταν στο Πήλιο και το έβαλαν πάνω στον Κίσσαβο. Ύστερα πέταξαν τον Κίσσαβο πάνω στον Όλυμπο κι άρχισαν να σκαραφαλώνουν. Τους είδε τότε ο Δίας από ψηλά κι ετοίμασε τους κεραυνούς του. Πρόλαβε όμως η μάνα τους η Ιφιμέδεια και τους έσωσε την τελευταία στιγμή. Κι ενώ η Ελάτη ήταν μια ήσυχη και καλή κοπέλα, ο Ώτος και ο Εφιάλτης όσο μεγάλωναν έγιναν κακοί, εγωιστές και φαντασμένοι. Ο Ώτος μάλιστα έβαλε στο μάτι τη θεά Άρτεμη και ήθελε να την παντρευτεί με το ζόρι. Μια μέρα που την κυνήγησαν οι δυο Γίγαντες, η θεά για να ξεφύγει μεταμορφώθηκε σε ελάφι. Τα αδέρφια προσπάθησαν να χτυπήσουν το ζώο με τα βέλη τους, αλλά αστόχησαν. Αντί για το ελάφι χτύπησαν ο ένας τον άλλον, τραυματίστηκαν βαριά και πέθαναν. Και σαν να μην έφταναν αυτά, η Άρτεμη τους καταδίκασε να βασανίζονται και στον Κάτω Κόσμο που πήγαν. Ήταν δεμένοι σε μια κολόνα  και λογιών λογιών φίδια και ερπετά τυλίγονταν πάνω τους και τους δάγκωναν. Και μια πελώρια κουκουβάγια  καθόταν στην κορφή της κολόνας και τους φύλαγε. Η Ελάτη μετά τα παθήματα των αδερφών της ήταν απαρηγόρητη. Θρηνούσε μέρα νύχτα για τα χαμένα της αδέρφια. Οι Θεοί τη λυπήθηκαν και τη μεταμόρφωσαν σε έλατο. Εκείνη όμως θυμάται ακόμη τον Ώτο και τον Εφιάλτη και συνεχίζει να κλαίει. Τα δάκρυά της μαργαριτάρια από ρετσίνι, τρέχουν και η μυρωδιά τους πλημμυρίζει το δάσος.

(το Μύθο τον βρήκαμε στο Χριστουγεννιάτικο παραμύθι της Λίτσας Ψαραύτη από τις εκδόσεις "Άγκυρα" με τίτλο: Το ελατάκι που δακρύζει)

Φυσικά στολίσαμε και εμείς το δέντρο μας και το τραγουδήσαμε.

Φυσικά γράψαμε και γράμμα στον Αη Βασίλη.

Και γίναμε για λίγο μικρά ξωτικά - βοηθοί του Αη Βασίλη για να τυλίξουμε τα δώρα.

Ένα γράμμα από το Πάντα με το Ταχυδρομείο

  για να γιορτάσουμε την Παγκόσμια Ημέρα Προστασίας των Ζώων και την Παγκόσμια Ημέρα των Ταχυδρομείων....

Γεια σας φίλοι μου!!!

Είμαι ένα Πάντα και χαίρομαι που σας γνωρίζω. Σίγουρα θα νομίζετε πως είμαι μια αρκούδα. Ναι, βέβαια, δε λέω, μοιάζω με την αρκούδα αλλά είμαι ένα μικρό και χαριτωμένο Πάντα. Για θυμηθείτε λόγο... Όλο και κάπου θα με έχετε συναντήσει σε κάποιο βιβλίο, γιατί στην πραγματικότητα είναι λίγο... δύσκολο. 

Σας στέλνω αυτό το
περίεργο γράμμα γεμάτο κομμένες εικόνες, τις οποίες θα πρέπει να ταιριάξετε τα κομμάτια τους, να ανακαλύψετε την ιστορία μου και να μάθετε για την περιπέτεια της ζωής μου.

 

 

 

Τα νήπια παίρνουν τις εικόνες του Πάντα, τις οποίες είχα κομμένες στα δύο με διάφορους τρόπους σαν ένα παζλ και προσπαθούσαν να βρουν το άλλο μισό της εικόνας. Στη συνέχεια έβαλαν τις εικόνες στη σειρά (όπως ήθελαν αυτά) φτιάχνοντας τη συνέχεια του γράμματος που τους έστειλε το Πάντα.

Η ιστορία που προέκυψε από τα παιδιά ήταν η εξής:

Ζω στο ζωολογικό κήπο, αλλά δεν είναι αυτό το σπίτι μου. Κάποτε ζούσα με τους φίλους μου στο δάσος. Μου άρεσα πολύ εκεί, γιατί σκαρφάλωνα στα δέντρα, έτρωγα καλάμια και φρέσκα φύλλα. Κάποια μέρα όμως απομακρύνθηκα στο δάσος και πιάστηκα σε μια παγίδα. Το πόδι μου πονούσε πολύ. Ευτωχώς περνούσε από εκεί κάποιοι καλοί άνθρωποι και με πήγαν στο ιατρείο. Μου έδεσαν το πόδι και μετά με μετέφεραν στο ζωολογικό κήπο. Εκεί όμως ήμουν πολύ λυπημένος και δεν ήθελα να με βλέπουν οι άνθρωποι. Το φαγητό δεν ήταν τόσο νόστιμο. Χθες όμως άκουσα τον υπεύθυνο ότι δε θα με κρατησουν άλλο στο ζωολογικό γιατί είμαι σπάνιο είδος και η θέση μου είναι στο δάσος μαζί με τους φίλους μου. Ελπίζω να πάω σύντομα εκεί.

Τα παιδιά ήθελαν κι αυτά να γράψουν ένα γράμμα στο Πάντα και να του δώσουν συμβουλές να προσέχει τον εαυτό του.